Петар Кропоткин - Апел до младите (3 дел); За идните адвокат(к)и, учител(к)и и инженер(к)и



Доколку не сте го прочитале вториот дел од Апел до младите, тоа можете да го сторите на следниов линк.
Во продолжение е третиот дел од памфлетот:

Ако си завршил со читањето на законот и штотуку треба да добиеш право на адвокатура, можеби ти, исто така, имаш илузии за твојата идна професија - претпоставувам дека си еден од оние благородни души, дека знаеш што алтруизмот значи. Можеби си велиш, "Да го посветам мојот живот на непрекината и силна борба против сите неправди! Да го употребам сето мое знаење за да го овозможам триумфот на правото, на јавното мислење како највисока правда - може ли некоја друга професија да биде поблагородна?" Почнуваш вистинска работа во животот сигурен во себе си и во професијата која си ја одбрал.
Добро: ајде да прочитаме една страна од Репортажите на Законот и да видиме што вистинскиот живот ќе ти каже.
Нека имаме еден богат земјопоседувач; тој бара истерување на потстанар на колиба кој не ја платил киријата. Од правен аспект случајот е неспорен; поради тоа што сиромавиот фармер не може да плати, тој мора да си замине. Но, ако ги погледнеме фактите ќе заклучиме нешто вакво: Земјопоседникот ја трошел неговата кирија постојано барајќи задоволство; потстанарот работел напорно по цел ден и секој ден. Земјопоседникот не направил ништо за да го подобри својот имот. Сепак, цената на земјата се утростручила, за период од педесет години, заради изградба на железничка пруга, поради изградба на нови патишта, заради исушување на мочуриште, заради оградување и култивација на неплодното земјиште. Но, потстанарот, кој многу допринел за ова зголемување, се уништил себе си; тој паднал во рацете на лихварите, и, до уши во долгови, тој не може повеќе да му плаќа на земјопоседникот. Законот, секогаш на страната на сопственоста, е дециден: земјопоседникот е во право. Но, ти, кај кого чувството за правда не е сè уште задушено од легалните фикции, што ќе сториш? Дали ќе го поддржиш ставот дека фармерот треба да биде исфрлен надвор на улица? - поради тоа што законот така налага - или ќе предупредиш дека земјопоседникот треба да му го плати на фармерот целото зголемување на вредноста на неговиот имот кое се должи на работата на фармерот? - тоа е она што праведноста го бара. Која страна ќе ја одбереш? На законот, а против правдата, или на правдата, а против законот?
Или кога работникот излегол да штрајкува против господарот без претходна најава, на која страна ќе застанеш тогаш? На страната на законот, која е всушност страната на господарот кој, искористувајќи ја предноста на кризните периоди, направил огромен профит? Или против законот, а на страната на работниците кои примале цело време плата од само 2 шилинзи дневно како надница, гледајќи ги нивните жени и деца како овенуваат пред нивните очи? Дали ќе застанеш зад тоа парче интриганство кое се состои во тврдењето дека постои "слобода на договорање"? Или ќе ја задржиш правичноста, спрема која договорот направен помеѓу човек кој што ручал добро и човек кој што го продава својот труд за гола егзистенција, помеѓу силниот и слабиот, не е договор воопшто?
Да земеме друг случај. Овде, во Лондон, човек безделничел покрај една месарница. Тој украл бифтек и избегал со него. При неговото апсење и испрашување, се покажало дека е тој занаетчија без работа, и дека неговата фамилија четири дена немала ништо за јадење. Месарот е замолен да го ослободи човекот, но тој е само заинтересиран за победа на правдата! Тој тужи, и човекот е осуден на шест месеци во затвор. Слепата Терезија покажува така! Дали твојата совест нема да се побуни против законот и против општеството кога слушаш вакви слични пресуди секој ден?
Или повторно, дали ќе ја спротивставиш силата на законот против овој човек кој, бил лошо одгледан и злоставуван од неговото детство, кој се нашол на туѓ имот и никогаш не слушнал ниту еден добар збор, и кој го завршува својот живот убивајќи го својот сосед за да му украде шилинг? Дали ќе бараш негова егзекуција - или уште полошо - затвор од дваесет години, кога знаеш многу добро дека тој е повеќе лудак отколку што е убиец, и во секој случај, дека за неговото злодело е виновно целото општество?
Дали ќе тврдиш дека овие ткајачи треба да бидат фрлени во затвор заради тоа што во момент на очај ја запалиле фабриката; дека овој човек кој пукал на крунисан убиец треба да биде доживотно затворен; дека овие бунтовници кои го закачиле знамето на иднината на барикадите треба да бидат убиени? Не, илјада пати не!
Ако размислуваш наместо да го повторуваш она што си го научил; ако го анализираш законот и ги симнеш матните фикции во кои е завиткан со цел да ги прикрие своето вистинско начело, што е правото на посилниот, и содржината, која отсекогаш била причина за сите тирании кои се истуриле врз човештвото низ неговата долга и крвава историја; кога ќе го разбереш ова, твојот презир кон законот ќе биде навистина длабок. Ќе разбереш дека да бидеш слуга на пишаниот закон значи да се поставиш себе си во опозиција со законот на совеста, и да тргуваш на погрешна страна; и, поради тоа што оваа борба не може да трае вечно, или ќе ја замолчиш својата совест и ќе станеш подлец, или ќе расчистиш со традицијата, и ќе работиш со нас на целосното уништување на сите неправди, економски, социјални и политички.
Но, тогаш ќе бидеш Социјалист, ќе бидеш Револуционер.

А ти, млад инжењеру, ти кој сонуваш за подобрување на условите на многуте работни места со примена на науката во индустријата - колку тажно разочарување, колкаво самозалажување те чека! Ја даваш корисната енергија на твојот ум за изработка на шема на железничка пруга која, врвејќи по врвовите на бездните и копајќи низ срцето на планините од гранит, ќе спои две земји кои природата ги разделила. Но, кога ќе почне да се работи на неа, ќе видиш цели полкови од работници исцрпени од немаштија и болести во овој темен тунел - ќе видиш друг дел од нив како се враќа дома носејќи, можеби, по неколку пенија, и несомнено, зачетоци на туберкулоза; ќе видиш човечки лешеви - резултат на подмолната алчност - како гранични-белези на секој јард од твојот пат; и, кога железничката пруга ќе се заврши, ќе видиш, на крајот, дека станала пат за артилеријата на окупаторска армија...
Си го потрошил поголемиот дел од твојата младост усовршувајќи пронајдок кој ќе го олесни производството и, после многу експерименти, многу непроспиени ноќи, ти си на крајот сопственик на ова значајно откритие. Го употребуваш и резултатите ги надминуваат твоите очекувања. Десет, дваесет илјади "раце" се исфрлени на улица! Тие кои остануваат, повеќето од нив деца, се претворени во обични машини! Три, четири, десет господари ќе се збогатуваат и ќе го искористуваат сето тоа... Дали е ова твојот сон?
Конечно, изучувајќи ги последните индустриски пронајдоци, сфаќаш дека изумот шивачка машина не им донел на шивачките никаква, ама баш никаква, корист; дека работникот во тунелот во Ст. Готхард умира од анкилозис, а не - борејќи се со дупчалката за дијаманти; дека слободниот ѕидар и наемниот работник се без работа, како и порано, во време на повишиците на Гиффард. Ако ги разгледуваш социјалните проблеми со истата независност на духот која те водела и низ твоите механички истражувања, ти неминовно ќе заклучиш дека поради ваквата доминација на приватната сопственост и надничарското робување, секој нов пронајдок го прави неговото робување уште потешко, неговата работа уште повеќе деградирачка, ги зачестува периодите на без-работица, ги заострува кризите, и дека луѓето кои веќе го имаат секое замисливо задоволство се единствените кои профитираат од тоа.
Што ќе сториш кога веќе еднаш си стигнал до овој заклучок? Или ќе започнеш со замолчување на сопствената совест со софизми; тогаш, еден убав ден, ќе се простиш од своите искрени младешки соништа и ќе се обидеш да го добиеш, за себе си, она што задоволството и уживањето го бараат - и тогаш ќе преминеш во кампот на експлоататорите. Или, ако имаш нежно срце, ќе си речеш себе си: "Не, ове не е време за пронајдоци. Да работиме најпрво на трансформација на основите на производството. Кога приватната сопственост ќе ја снема, тогаш секој нов пронајдок во индустријата ќе биде направен за да му користи на целото човештво; и оваа маса од работници, кои што денес се обични машини, тогаш ќе станат суштества кои размислуваат и кои ја применуваат својата интелегенција во производството, засилени од учењето и искусни во мануелната работа, и таквиот механички развој ќе овозможи, за педесет години, таков напредок за кој денес можеме само да сонуваме."

И што би можел да му речам на учителот - не на учителот кој на својата професија гледа како на досаден бизнис, туку на оној кој, кога е опкружен од весела група на млади краставички, се чувствува расположен заради нивните ведри лица, меѓу нивната безгрижна смеа - на оној кој се обидува во нивните мали глави да ги всади идеите на хуманоста кои тој самиот ги научил додека бил млад?
Често забележувам дека си тажен, и знам што е тоа што те онерасположува. Токму овој ден, твојот омилен ученик кој, навистина, не е којзнае колку добар по Латински, но кој има навистина прекрасно срце, со толку многу енергија ја рецитираше приказната за Вилијам Тел! Неговите очи сјаеа; тој како да сакаше да ги избоде сите тирани, таму и тогаш; тој со толкав жар ги кажа страствените редови на Шилер:


Before the slave when he breaks his chain
Before the free man tremble not.

Но, кога се врати дома, неговата мајка, неговиот татко, неговиот вујко остро го прекорија, убедувајќи го дека треба да го почитува министерот или околискиот полицаец; понатаму му зборуваа за "мудроста, почитувањето на авторитетите, покорувањето за сопствена корист," сé до часот кога го остави Шилер настрана и почна да чита "Заемна помош".
И тукушто, пред некој ден, ти беше кажано дека твоите најдобри ученици се покажале како лоши. Едниот цело време сонува да стане офицер; другиот, заедно со својот господар, им краде на работниците од нивните мали дневници; а ти, кој размислуваш за тажниот контраст помеѓу твоите идеали, и животот каков што е.
Ти сé уште размислуваш за тоа! И тогаш, предвидувам дека за две години, на крајот, откако ќе  доживееш разочарување по разочарување, ќе ги оставиш твоите омилени автори на полицата, и ќе завршиш велејќи дека Тел бил недвосмислено многу искрен човек, но и покрај сé неговата игра завршила; дека поезијата е најважна работа за интимата, посебно за човек кој по цели денови предавал за трите-правила, меѓутоа поетите се секогаш во облаците и нивните погледи немаат ништо заедничко со животот денес, ниту пак со следната посета на Инспекторот на Училиштата...
Или пак, од друга страна, соновите од твојата младост ќе станат цврсти убедувања на твоето зрело доба. Ќе посакаш да има широка, хумана едукација за сите, во училиштето и надвор од училиштето; и разбирајќи дека ова е невозможно во постоечките услови, ќе ги нападнеш самите основи на буржујското општество. Тогаш, заради тоа што ќе бидеш отпуштен од Катедрата за Образование, ќе го напуштиш училиштето и ќе дојдеш меѓу нас и ќе бидеш еден од нас; ќе им кажуваш на луѓето во поодминати години, но со помали знаења отколку тебе, колку е привлечна науката, што човештвото мора да биде - односно, што можеме ние да бидеме. Ќе дојдеш и ќе работиш со Социјалистите за целосна трансформација на постоечкиот систем, рамо до рамо ќе се бориш со нас за постигнување на вистинска еднаквост, вистинско братство, за трајна слобода во светот.

И на крај, ти, млад уметнику, скулптору, сликару, поету, музичару, не забележуваш ли дека светиот оган кој ги инспирирал твоите претходници недостасува во денешниот човек? дека уметноста е површна и дека осредноста е нејзин врховен владетел?
Можно ли е да биде поинаку? Задоволството на повторно откривање на стариот свет, на повторно капење во изворите на природата, кои ги создадоа ремек-делата на Ренесансата, повеќе не постои за уметноста на нашето време; без револуционерен идеал таа беше студена - сè досега, и немајќи идеал, нашите помодни уметници го пронајдоа во реалноста кога болно ја фотографираат, во боја, капката роса на листот од некое растение, ги имитираат мускулите од ногата на крава, или кога ја опишуваат прозаично и во детали одвратната нечистотија на некој шивач, тоалетата на некоја скапа курва.
"Но, ако е ова вака, што треба да се направи?" велиш. А јас ти одговарам, ако светиот оган кој тврдиш дека го поседуваш е обичен фитиљ кој тлее, тогаш ќе продолжиш да го правиш тоа што и досега си го правел, и твојата уметност забрзано ќе се деградира во декорирање на продавниците на трговците, во составување на либрета за третокласни оперети, и приказни за Божиќните Празници - повеќето од вас веќе пропаѓате на овај начин...
Но, ако твоето срце навистина чука заедно со она на хуманоста, ако имаш слух за Животот како вистински поет, тогаш газејќи низ ова море од тага чии бранови плискаат околу тебе, лице во лице со овие луѓе кои умираат од глад, во присуство на овие натрупани лешеви во рудниците, и овие осакатени тела кои лежат во купови на барикадите, гледајќи ги овие долги редови на бегалци кои ќе изумрат во снеговите на Сибир и марширајќи по тропските острови; потполно разбирајќи ја оваа очајничка борба која се води, помеѓу болниот плач на поразените и оргиите на победниците, хероизмот во конфликт со кукавичлукот, чесната посветеност лице во лице со привлечната лукавост ти не можеш да останеш неутрален; ти ќе пријдеш и ќе ја прифатиш страната на угнетените, заради тоа што знаеш дека убавината, возвишеноста, духот на самиот живот се на страната на оние кои се борат за светлината, за човештвото, за правдата!
Ме запираш конечно!

Продолжува...
(Доколку сакате да го видите целиот текст, можете да го најдете на следниот линк.)

Петар Кропоткин - Апел до младите (2 дел); За науката и идните научници

Доколку не сте го прочитале првиот дел од Апел до младите, тоа можете да го сторите на следниов линк.
Во продолжение е вториот дел од памфлетот:

Но, можеби ќе речеш:"Едноставно, практичниот бизнис нека оди по ѓаволите! Ќе се посветам себеси на чиста наука: ќе бидам астроном, физичар, хемичар. Таквата работа секогаш носи плодови, барем за идните генерации."
Ајде прво да разбереме што бараш од посветувањето на науката. Дали е тоа само задоволството - без сомнение огромно - кое го добиваме од изучувањето на природата и вежбањето на нашите интелектуални способности? Во тој случај те прашувам - како филозофот, кој ја изучува науката за да си го помине животот удобно, се разликува од еден пијаница, кој што бара само моментално задоволство, кое џинот му го овозможува? Филозофот, во секој случај, го одбрал своето уживање помудро, заради тоа што му овозможува задоволство далеку подлабоко и потрајно отколку на оној погоре. Но, тоа е сè! И двајцата имаат иста крајна цел, лична сатисфакција.
Но, не, ти немаш желба да водиш ваков себичен живот. Работејќи на науката ти сакаш да работиш за хуманоста, и тоа е идејата која ќе те води низ твоите истражувања.
Прекрасна илузија! Кој од нас не ја прегрнал за момент кога за прв пат се давал себеси на науката?
Но, сепак, ако навистина размислуваш за хуманоста, ако сакаш да работиш за доброто на човечкиот род со твоите изучувања, тешко прашање ќе се појави пред тебе; заради тоа што, и колку малку критички дух да имаш во себе, мора веднаш да забележиш дека во нашето општество науката е само додаток на луксузот, која служи да го направи животот поудобен за неколкумина, но останува апсолутно недостижна за најголемиот дел од човештвото.
Помина повеќе од еден век откако науката ги огласи, да речеме претпоставките за почетокот на универзумот, но колкумина ги совладале или колкумина го поседуваат вистинскиот научен критички дух? Неколку илјади таму надвор, кои се изгубени меѓу стотици милиони сè уште затворени во предрасуди и празноверија карактеристични за дивјаците, кои, како последица, се секогаш спремни да послужат како марионети за религиските измамници.
Или, ако одиме чекор понапред, ајде да расветлиме што науката направила за да воспостави рационални основи за одржување на физичкото и моралното здравје. Науката ни кажува како треба да живееме за да го зачуваме здравјето на нашите сопствени тела, како да се одржи во добра егзистенцијална состојба масата народ на нашата популација. Но, таа залудно потрошена работа, направена во овие две насоки, не останува ли само мртов збор во нашите книги? Ние знаеме дека е тоа така. А зошто? Заради тоа што науката денес егзистира само заради една рака привилегирани личности, заради тоа што социјалната неправда, која го дели општеството на две класи - робови - надничари и приграбувачи на капиталот, ги создава сите свои учења како услови за рационална егзистенција, но тоа е само горчлива иронија на деветтиот - десеттиот дел на човештвото.
Можам да изнесам уште многу вакви примери, но накратко: само излези од Фаустовото сопче, чии прозорци, затемнети од прашината, едвај ја пропуштаат светлината на рајското светкање на неговите полици полни со книги; погледни наоколу, и на секој чекор ќе пронајдеш свеж доказ како поткрепа на овој став.
Не е повеќе прашање акумулирањето на научните вистини и откритија. Потребно е, пред сé, да ги рашириме тие вистини, веќе докажани од науката, да ги направиме дел од нашиот секојдневен живот, да ги направиме заедничко добро. Мораме да ги подредиме работите така што сите, целото човештво, ќе може да ги разбира и применува; мораме да направиме науката да не биде луксуз, туку основа на секој човечки живот. Тоа е она што правдата го бара.
Ќе одам подалеку: тврдам дека интересите и на самата наука се движат во таа насока. Науката може навистина да прогресира само ако новата вистина би нашла почва веќе подготвена да ја прими. Теоријата за механичката основа на топлината, иако објавена во минатиот век со истите постановки на кои Хирн и Цлаусиус ја формулираа денес, останала осумдесет години закопана во академските записи сè до времето кога знаењето на физиката се раширило доволно за да создаде публика способна да ја прифати. Три генерации требало да поминат пред идеите на
Ерасмус Дарњин, за варијациите на видовите, да бидат примени од неговиот внук и признаени од академските филозофи, и дури тогаш не без притисок од јавноста. Филозофот, како и поетот или уметникот, е секогаш производ на општеството во кое работи и подучува.
Но, ако си заразен со овие идеи, ќе разбереш дека, пред сè, најважно е да се направи радикална промена во ваквата состојба на работите која го осудува филозофот да биде натрупан со научни вистини, додека остатокот од скоро сите човечки суштества останува на ниво на кое биле пред пет, десет века - што би значело, во состојба на робови и машини, неспособни да ги совладаат докажаните вистини. И денот кога ќе се заразиш со широката, длабоката, хуманата и темелната научна вистина, тој ден ќе го изгубиш вкусот за чистата наука. Ќе почнеш да работиш на откривање на средствата за спроведување на оваа трансформација, и ако во твоите истражувања ја вклучиш непристрасноста која те водела низ твоите научни истражувања, тогаш ти неминовно ќе се адаптираш на каузата на Социјализмот; ќе престанеш со софизмот и ќе се најдеш меѓу нас. Уморен од работење заради обезбедување на задоволства за оваа мала група, која веќе има огромен дел од нив, ти ќе ги ставиш твоите информации и пожртвуваноста во служба на угнетените.
И биди сигурен дека, меѓу чувството на исполнета обврска и на постигнато вистинско усогласување меѓу твоите сентименти и твоето дејствување, тогаш ќе пронајдеш такви сили во себе за чие постоење не си ни сонувал. Кога, исто така, еден ден - кој не е многу далеку во секој случај, задржувајќи го присуството на нашите професори - кога еден ден, јас тврдам, промената за која работиш ќе биде постигната, тогаш, заради создадените нови сили од колективната научна работа, и заради големата помош од армиите трудбеници кои ќе дојдат и ќе ги дадат своите сили за неа, науката ќе ја премести нејзината граница понапред, во споредба на што бавниот прогрес денес ќе изгледа како обична вежба.
Тогаш ќе уживаш во науката; тоа задоволство ќе биде задоволство за сите.




Продолжува...
(Доколку сакате да го видите третиот дел, можете да го најдете на следниот линк, а целиот текст на овој линк.)

Студентите во Македонија се маргинализирана група затоа што:

1. Живееме во распаднати студентски домови.

2. Плаќаме за градски превоз.

3. Храната во бифеата е прескапа.

4. Плаќаме таксена марка 50ден. и провизија 50 денари (банките нè рекетираат).

5. Ни викаат дека рата за партиципација е 6000, ама уплаќаме најмалку 9000.

6. Нè казнуваат затоа што сме сиромашни и не сме платиле навреме (казната варира од 500, па нагоре).

7. Нè тераат да платиме за ИКСА 750 денари, а не сме виделе ниту културни, ниту спортски активности.

8. 20% од ИКСА оди за Студентскиот парламент иако јас не сум негов член.

9. Во мое име зборува некој идиот кој се нарекува претставник на студентите, иако бил избран од 10 студенти.

10. Учиме од книги на друг јазик.

11. Плаќаме за непостоечки работи.

12. Наместо да се фокусираме на знаење и да научиме квалитетно, ние се замараме што побрзо сè да положиме за да не презапишеме и да плаќаме повеќе.

Петар Кропоткин - Апел до Младите (1 дел); За медицината, идните доктор(к)и и медицински сестри

Слободен индекс:
Kолку и да е пишан текстов одамна, колку и да не важат дел од работите и примерите кои се кажани, сепак главната идеја останува иста. Наука без општествено активирање, или па залагање за подобро утре, а притоа да не се прави ништо во однос на моменталните меѓучовечки односи е едноставно залудно потрошено време, зошто на крајот на денот, идејата за која што сме се залагале ќе биде тотално деформирана од оние луѓе кои имаат моќ, а не се замараат ни два посто за она што луѓето го прават или го сакаат. Текстот е во продолжение.

"Петар Кропоткин... беше признаен од пријателите и непријателите како еден од најголемите умови на деветнаесеттиот век... Луцидноста и брилијантноста на неговиот ум комбинирани со неговото топло срце во една хармонична целина на фасцинатна и грациозна личност." - Ема Голдман


Сакам да се обратам до младите денес. Нека старите - мислам секако, старите во срцето и мислите - го остават памфлетот, без да си ги заморуваат очите читајќи нешто што ништо нема да им каже.
Претпоставувам дека имаш околу осумнаесет или дваесет години; дека си го завршил учењето или студиите; дека само што влегуваш во животот. Ја земам како факт претпоставката дека имаш ум ослободен од празноверијата кои твоите професори се труделе да ти ги наметнат; дека не се плашиш од ѓаволот, и дека не одиш да ги слушаш празните говори на најразличните луѓе и министрите. Уште повеќе, дека не си некој од контињата, тажни продукти на општеството во распаѓање, кои ги покажуваат нивните убаво скроени пантолони и нивните мајмунски лица во паркот, и кои уште на нивната рана возраст имаат само незаситна желба за задоволство по секоја цена... Претпоставувам, спротивно, дека имаш топло срце, и заради оваа причина и ти зборувам.
Првото прашање, знам, ти се појавува - често пати се имаш запрашано: "Што ќе бидам јас?" Всушност, кога човек е млад тој разбира дека откако изучувал занает или некоја наука неколку години - на трошок на општеството, како ознака- тој не го сторил тоа за да ги користи своите способности како инструменти за пљачкање за сопствена корист, и мора да биде навистина одземен и смртно ранет од порокот за кој не ни сонувал, дека еден ден ќе ја употреби неговата интелегенција, неговите способности, неговото знаење за да ги огласи оние кои денес ползат во беда и незнаење.
Ти си еден од оние кои имаат таква визија, нели? Добро, да видиме што мораш да сториш за да го претвориш твојот сон во реалност.
Не знам во која класа си роден. Можеби, по игра на случајот, си го насочил своето внимание кон изучување на наука; ќе бидеш доктор, адвокат, човек на зборовите, или научник; широко поле се отвара пред тебе; влегуваш во животот со екстензивно знаење, со истренирана интелегенција. Или, од друга страна, ти си можеби само чесен занаетчија чие познавање на науката е ограничено на она малку што си го научил на училиште; но ти си ја имал предноста да научиш од прва рака, што исцрпувачката тешка работа е за работникот во нашево време.
Застанувам на првата претпоставка, за да се вратам потоа на втората; претпоставувам, значи,  дека си стекнал научна едукација. Да претпоставиме дека имаш намера да станеш - доктор. Утре човек во партали ќе дојде за да те однесе да прегледаш болна жена. Ќе те води низ една од оние улички каде што соседите, отспротива еден на друг, можат скоро да се поздрават над главите на минувачите; влегуваш во смрдлива атмосфера, под трепкавата светлина на една мала неуредно поставена сијалица; качуваш две, три, четири, пет скалила по валканите скали, и во темна, ладна соба ја најдуваш болната жена која лежи на сламник, покриен со валкани прекривки. Слаби, мртво бледи деца, тресејќи се под нивните оскудни облеки, зјапаат во тебе со нивните големи очи широко отворени. Мажот работел целиот живот по дванаесет или тринаесет часови дневно за, колку и да било пари; сега останал без работа три месеци. Да се биде незапослен не е ретко во неговата професија; се случува секоја година, периодично. Но, често, кога тој ќе останел без работа, неговата жена работела како надничарка - можеби да ги испере твоите кошули - за заработка од петнаесет пени на ден; сега е врзана за креветот два месеци, и бедата се надвиснува над семејството, во целата нејзина валкана одвратност.

Што ќе препишеш за болната жена, докторе - ти, кој веднаш си увидел дека причината за нејзината болест е генерална анемија, потреба за добра храна, недостаток од свеж воздух? Кажи, добар бифтек секој ден? Малку вежба во природа? Сува и добро вентилирана спална? Каква иронија! Ако можела да си го дозволи тоа ќе било сторено уште одамна, без чекање на твојот совет.
Ако имаш добро срце, отворен пристап, чесно лице фамилијата ќе ти каже многу работи. Ќе ти кажат дека жената од другата страна на преградата, која кашла со кашлица која ти го распарува срцето, е сиромашна пеглачка; дека неколку скалила подолу сите деца имаат треска; дека перачката која го окупира приземјето нема да доживее да ја види пролетта; и дека во соседната куќа работите се уште и полоши.
Што ќе им кажеш на сите овие болни луѓе? Ќе им препорачаш дарежлива диета, промена на воздухот, помалку исцрпувачка работа... Посакуваш да можеш, но не се осудуваш и заминуваш со скршено срце, со клетва на усните.
Следниот ден, додека сè уште размислуваш за судбината на жителите на оваа куќарка за кучиња, твојот партнер ти кажува дека вчера наминал некој слуга да го повика, овој пат во кочија. Требало да посети некоја убава куќа, и да ја прегледа дамата измачена од непроспиени ноќи, која го посветувала целиот свој живот на облекување, посети, балови, на караници со својот глупав маж. Твојот пријател ѝ препишал помалку неразумен начин на живот, помалку топла диета, прошетки на свеж воздух, урамнотежен темперамент и за да ја надополни потребата од корисна работа, малку гимнастички вежби во нејзината спална соба.
Едната умира заради тоа што никогаш немала доволно храна ниту доволно одмор целиот нејзин живот; другата гине заради тоа што никогаш не знаела што е работа откога била родена.
Ако си од оние мизерни карактери кои се приспособуваат себе си на сè, кои од глетката на најреволтирачките настани се консолидираат себе си со нежна воздишка и со чаша шери, тогаш постепено ќе се навикнеш на овие контрасти, и на природата на ѕверот кој ги опслужува твоите настојувања, и твојата единствена идеја ќе биде да се издигнеш себе си до рангот на трагачите по задоволства, за да не можеш никогаш повторно да се најдеш меѓу бедниците. Но, ако си Човек, ако секој сентимент е претворен, во твојот случај, во акција на волјата; ако, во тебе, ѕверот не го скршил интелегентното суштество, тогаш еден ден ќе се вратиш дома, велејќи си: "Не, ова е неправедно; ова не смее да трае подолго. Не е доволно да се лечат болестите; мораме да ги спречиме. Малку подобар живот и интелектуален развој би ги намалил нашите листи, би ги преполовил пациентите и би ги преполовил болестите. Фрли им ја физиката на кучињата! Воздух, добра диета, помалку исцрпувачка работа - така мора да почнеме. Без ова, целата докторска професија е ништо друго освен илузија и измама."
Тој ист ден ќе го разбереш Социјализмот. Ќе посакаш да го запознаеш потполно, и ако алтруизмот не е збор лишен од важност за тебе, ако кон изучувањето на социјалното прашање ја примениш ригидната индукција на природен филозоф, ќе завршиш најдувајќи се себе си во нашиот ранг, и ќе работиш како што и ние работиме, за да ја реализираме Социјалната Револуција.


Продолжува...
(Доколку сакате да го видите вториот дел, можете да го најдете на следниот линк, а целиот текст на овој линк.)

Конформирај се!

Студентот е ваков, студентот е онаков. Страв, пасивност, аполитичност, тешки времиња.. бла бла бла, дремка од досадни муабети. И уште илјада причини зошто не денес, зошто не овде. Ако не ти текнува, смисли некоја, снајди се. Сигурно имаш некој изговор. Прашај го Јан Палах, какви беа неговите времиња, кога се самозапали. Прашај ги сите тие убиени студенти, кои го кренаа гласот кога беше кревок, зарипнат и растреперен гласот на општеството. Кога молчеше пред неправдите. Кога достоинството му се прпелкаше во калта, правот и пепелта на згаснатиот оган. Тогаш студентите како феникс се издигнаа од пепелта, пред неправдите и над стравот. Стоеја пред тенкови, беа на барикадите! Беа стрелани од фашистичките копилиња, но не се предаваа! Ја изневеривме нивната борба. Но, не е ни најмалку битно, дали ги изневеривме нив. Тие се зад нас, во своето време. Се изневеривме самите. И тоа е процес кој трае. Сеуште се изневеруваме. Го свиткавме грбот, го стишивме гласот и потклекнавме на пропагандата на пасивност и послушност.
Ама, денес се други времиња бе. Прво да се наспиеме, после револуција. Социјална револуција. Не класна, туку револуција на социјалните мрежи. Твитер хаштази, тролање, фејсбук.. Нема од каде да се информираме, ептен сме за греота. Заглавени во лавиринтите на ЕКТС и шалтерите на бирократијата. Таксена марка овде, таксена марка онде, уверенија, потврди, провизии.. Поприсутни во банките, отколку на факултетите. А на факултет, сиво и шаблонизирано. Застарена традиционална литература или модернизирана под шарената чизма на капитализмот и потребите на пазарот. Асоцијалност и изолација и наметната послушност пред стегите на авторитетот и канцерогената хиерархија. Следиме некој распоред, со физичко присуство на предавања и вежби и учиме сè што не ни е потребно. Сè освен тоа како да изградиме личност и здрав карактер, како да научиме да бидеме солидарни, како да ја развиеме критичната свест, како да излеземе од матриците и шаблоните, едноставно сè освен тоа зошто и како треба да се бориме. Не нè учат да се бориме, туку нè учат како да се прилагодуваме. Го учиме трулиот и моронски, безвременски концепт „успешниот е успешен затоа што се прилагодува на различни услови“ и ние успешно се прилагододуваме, а не сме „успешни“ – потфрламе. Системот е крајно перверзен и мазохистички, добар за малкумина, ужасен за најголем дел, но добро – така сме научени, еби му матер. Универзитетите се фабрики, а ние сме нивни производи - изработени според шемите и калапите на државата и пазарот на трудот. Мирни, кротки - бројки и електронски индекси.
Е ајде де да кукаме. Ајде уште малку да се жалиме, колку ни е тешко. Или ајде на студентска на СПУКМ, има гратис влезници. Место „студентизирај се!“, кај нас важи „моронизирај се!“. Ајде уште малку да се самосожалуваме или да залиеме со пијачка и некоја журка. Да се изгубиме во времето и просторот, да клекнеме пред пороците и да дозволиме да ни го амортизираат гневот. Ајде да конзумираме лесни информации и евтин хумор. Зошто да се замараме? Млади сме, еднаш се живее. И онака еден ден ќе умреме. А и зошто јас? Па, има други. Ќе чекам некоја млада идеалистичка будала. Сигурно од некаде ќе се појави некој Јан Палах. Ќе се самозапали или слично, па ќе го сликам за на инстаграм. Некој друг ќе се појави на барикадите и ќе се спротистави, место мене. Има будали денес. Зошто јас да се замарам? Јас ќе си гледам за себе. Кариера, ведра иднина и како и да оди тоа понатаму, според општо-прифатениот профил на успешен млад човек. Ќе живеам како останатите, конформистички. Што е можно повеќе безгрижно. И онака секој вид на отпор е или партиски или идеалистички зелен. Теории на заговори, некој трет е вмешан, што и да правам – тоа е, нема како поинаку. Да де, масонски заговори. Ден Браун режира од зад завесите, подготвува нова книга, „best seller“. Залудно е да се борам, некој тоа ќе го искористи.. И пак, бла бла бла, дремка муабети. Приспивно досадни. Ајде студенту, смисли уште некој изговор, зошто не ти, зошто не овде и зошто не сега. Ајде, конформирај се!

НЕ за институционална борба, ДА за протести и блокади!

Реформистите и НВО се залагаат за институционална борба. Петиции, претставки, бирократија, шалтери.. А и премногу дебатираат и полемизираат околу очигледното. 
Студентот е беден, обесправен и нема што да се дискутира околу фактите, а тоа е факт. Нема да бидеме дефетисти и да се предадеме на условите, ниту пак ќе се конформираме. Но нема ни да ја институционализираме борбата! Нема да се влечкаме по шалтери и да се префрламе од еден службеник до друг, низ лавиринтите на бирократијата. 
Во практиката - во најголем дел од случаите (грубо над 90%) овие методи потфрлаат, редовно. Не само што потфрлаат, туку се и автодеструктивни - го пасивизираат студентот и наместо директна борба, нудат посредна „борба“, која што им одговара на надлежните, бидејки воопшто не ги тангира - мирно спијат. Петициите завршуваат во фиока, буквално. И ова не го претпоставуваме, туку го знаеме. Ни се случувало. Ваквите методи, ја полираат површината (последицата), додека суштината (причината) - не е гибната. Проблемот се решава коренски и само коренски, поинаку - се пролонгира и повторно ќе се јави. Во денешен контекст, за да се привлече внимание и да се стави акцент на проблемот - потребно е да се удри по капиталот (парите) и угледот на надлежните, било тоа да се факултет, универзитет или министерство за образование. А како? Протести, блокади - окупирање на јавниот простор.. Директна акција. Самоорганизирање, без да се чека нечие одобрување, за да излеземе и да се бориме во свое име и да се солидаризираме со проблемите на нашите колеги и колешки. Нема потреба да ги чекаме од студентскиот парламент, ниту од управата на универзитетите, ниту од министерството да се сожалат на нас и да реагираат. Не ни требаат. Си требаме ние, да се солидаризираме едни со други и тоа е доволно. Нема да се самосожалуваме, ќе излеземе и ќе се бориме!  




Дури и протестите се меѓу-чекор во студентската борба, зошто ако се остане само на марш - ќе нè остават да се прошетаме, да повикаме а-у и тоа е тоа, никому ништо. Досега, од искуствата во соседните земји и пошироко, единствен ефективен метод е блокадата. Блокадата е радикализирање на борбата - ги користи двата фактори за остварување на целите - го „нарушува“ угледот на авторитетот, а бидејки блокира одреден процес (настава или функција на јавниот простор) - се трошат време и пари. Е тогаш, надлежниот има „желба“ да комуницира и преговара со студентите. Околу комуникацијата (се прават работни групи, за различна цел) - потребна е деперсонализација на борбата, односно ротирање на студентите што контактираат со јавноста, со цел да не се идентификува борбата со личности од најмалку три причини:

1. Една личност (или неколку личности) лесно се корумпира
    
2. Притисокот кога е распределен на еден колектив, наместо на една личност - полесно се носи
  
3. Секој е еднакво одговорен, односно одговара за себе, во свое име делува

При давањето изјави, треба да се внимава, изјавите да се конкретни и прецизни, со цел да се избегне спинување и деформирање (манипулирање) на изјавите. Медиумите не се навикнати на радикална реторика и радикално дејствување, затоа не треба да нè изненади, ако информираат парцијално/делумно (или не информират воопшто или информираат негативно) и ако се обидат да ја дискредитираат борбата заради методите. Гандиевските методи, се можеби добри за во холивудски квази-пацифистички филм, меѓутоа во практика - не само што не функционираат, туку и го фиксираат статус квото на студентот или дополнително ја влошуваат состојбата.

„Системот“ на функционирање е делегатски - преку делегати чија што улога е да пренесат став на студентскиот колектив, кој претходно е договорен по пат на консензус или мнозинство на студентска средба - пленум, по принципот на директна демократија односно еден чоек = еден глас. Делегатот нема право да изнесува свој личен став, не е претставник ниту е овластен да носи одлуки во име на колективот, тој само пренесува став, со цел да се олесни комуникацијата. Работните групи ротираат, заради горенаведените причини, распределба на одговорноста - меѓу останатото. Блокадата треба добро да се организира, односно да се запазат сите аспекти, со цел да функционира.




Во кратки црти, вака би требало да се одвива студентската борба.

Калкулус и друга виша (вишок) математика на Фармацевтскиот факултет


Ви пишувам во врска со еден проблем кој постои веќе неколку години на „Фармацевтскиот факултет“ во Скопје.
Имено, се работи за додавање на предмети за кои сметам дека претставуваат само дополнително мачење за студентите и воедно предмети кои го прават факултетот да биде потежок, т.е. непотребни предмети. 

Ви пишувам поради тоа што после неколку состаноци со студентскиот парламент, студентскиот правобранител ние не успеавме да направиме ништо како студенти, па дури добивме и закани доколку повторно пробаме нешто. 
Накратко да потенцирам, од нашиот факултет не знаат што учиме ние по предметите математика и применета статистика. Бидејќи во средно образование - фармацевти, не постои предмет математика во 3 и 4 година, надлежните знаат дека тоа ќе е проблем за студентите поради тоа што тие неколку пати би го презапишувале предметот и со тоа би се задржале повеќе, а воедно и повеќе би плаќале. 

Исто така, само на нашиот факултет, од сите факултети се поништуваат 2 сесии за полагање (со што е прекршено правото на студентот), т.е. предметите се „влечат“ од 1 во 2 семестар.
Имено, математика слушаме во првиот семестар, и доколку ние не го положиме предметот во јануарска испитна сесија, автоматски не смееме да полагаме статистика во 2 семестар, се додека во некоја од наредните испитни сесии не го положиме математика. 

На темата „Математика“ сакам само да додадам дека тоа не е „Математика за фармацевти“ како што на повеќе факултети во Европа се изучува, ние учиме интеграли, графици и останати работи кои не ни се потребни за понатамошното образование.


Додека ние фармацевтите овде се мачиме во непотребни предмети, фармацевтските факултети во Европа со изучување на конкретните предмети стигнуваат далеку пред нас. Ве молам да го разгледате маилот и да пробате да ги задржите инжинерите во оваа држава, со понапредно образование.


Во прилог испраќам листа на предмети кои се изучуваат на фармацевтскиот факултет, табела со условни предмети и предмети што се изучуваат на фармацевтскиот факултет во Сиднеј.

Услови на фармацевтскиот факултет при УКИМ:
1 и 2 семестар;

Предмети на факултетот:
1-6 семестар;

Услови на фармацевтскиот факултет во Сиднеј:

Извор на податоци: 

Анонимен

ФЛЕРТ КОЈ ВОДИ КОН СИЛУВАЊЕ: ДЕКАНАТОТ НА ФЗФ И СКИ „ОТВОРЕН КУФЕР“

Овој текст е преземен од официјалниот блог на иницијативата Отворен куфер. Оригиналот можете да го најдете на следниот линк: http://otvorenkufer.wordpress.com/2014/02/19/flert-koj-vodi-kon-siluvanje/



Еднаш, позади седум бруталистички бетонски ѕидини и седум лошо пополнети уплатници, неколку збунети студенти и студентки ги гледаа тажно своите 750 денари за информатички, културни и спортски активности (такозвани ИКСА) како заминуваат неповратно од џебовите на нивните семејства, додека сеќавањата на последниот настап на крајно талентираниот Јоце Панов во аулата на филозофскиот факултет сѐ поинтензивно избледуваа, оставајќи го на цедило нивниот културно-забавно-интелектуален апетит.
И така, умерено натажени и изнервирани, интоксирани со премногу ефтини чаеви во чајџилницата во стара чаршија, решија да се соочат со реалноста удирајќи си ги силно главите в ѕид со одлуката дека ќе сторат нешто мало, сосема малечко – ќе направат еден чекор напред кон студентскиот живот каков тие би сакале да имаме сите. Си дадоа име – Отворен Куфер – претендирајќи да се занимаваат пред сѐ со посакуваните отворени умови, ослободени духови, гласни гласови и издржани идеи кои слободно ќе се шират и ќе ги спојуваат луѓето. Се прашаа, од каде би можело да се почне, немајќи никакви врски, партии, важни пријатели, декански излижани гзови, а и финансии – а, како што споменавме, студирањето со сите успатни идиотски тракатанци ионака ги чинеше нивните родители повеќе од потребното.

Па, заклучија дека за почеток, би можеле да прават проекции на играни и документарни филмови проследени со дискусии во просториите на нивниот обожуван филозофски факултет. Меѓудругото, така и ќе се збогати културниот дел од понудената програма на овој толку плоден факултет чии студенти на сите страни бликаат со висококвалитетни знаења, благодарение на великодушната управа и невидено стручните професори. Тоа треба да е лесно, зарем не? Еден лаптоп, пар нискобуџетни звучки, и клуч од слободна просторија. Патем, веќе беа запознаени со своето законско право како студенти да ги користат просториите на својот факултет, а и своето право на слободно здружување, па полетни ем пролетни, се фрлија на изготвување на првите официјални барања за отстапување на простории и проектори.

Сѐ си беше за мерак. Со текот на времето добиваа нови идеи. Но најдобро беше што проекциите оформија свој континуитет, створија своја публика која ги надмина рамките на филозофскиот факултет. Да, имаше денови кога доаѓаа едвај петмина, а имаше и денови кога доаѓаа педесетмина – нејсе, тераа понатаму. Дискусиите беа секогаш одлични – сите присутни се мачеа со себеси учејќи се на конструктивен критицизам, толеранција и почитување на другите, и прифаќајќи дека никој од нас мали човечулци во овој голем универзум не е семоќен и сезнаен Бог. Да, тоа е идејата. Овде, во институција за академско образование, тие студенти, и уште мал милион други како нив, мораа сами здружено да учат сѐ што им е потребно како идни интелектуалци, освен се разбира набубаните мувлосани дефиниции од 45’та – неизмерна чест на исклучоци. Беше супер. Темите безгрижно флуктуираа; студентски живот и студентски медиуми, психолошки експерименти, култни класици, интелигентна стенд-ап комедија, алтернативен уличен театар,  политички состојби во Иран, светски водни војни и приватизација на водоводи, и така натаму.

*

Во меѓувреме, вработените во Деканатот на филозофскиот факултет им дофрлаа сомничави погледи и коментари. Како да не веруваа во безопасноста на таквите активности; па да не имаше сето тоа врска со некакви си таму будења на свест и поттикнување младина која размислува барем малкуцка повеќе, кој би сакал такво нешто, скраја да е. Сепак, официјално изјавуваа благонаклонетост и млака поддршка, иако повремено на проекциите се појавуваа чудни СПУКМ типови кои не можеа да издржат ни пет минути, па откако ќе се увереа дека ништо забрањено не се случува во просторијата, се враќаа во она нивно сопче во кое чмаат по цел ден пушејќи цигари и играјќи покер на фејсбук.

Но, еден убав февруарски ден во оваа година, на официјалното писмено барање за просторија кое групата го упати во архивата, сосема вообичаено, самиот Декан на филозофскиот факултет ги почести и удостои студентките и студентите со писмено известување. Тие, откако едвај се повратија во живот од прекумерната возбуда што ете дочекаа да добијам ем воопшто ем навремен одговор на своите барања, останаа со подзината уста пред напишаните редови.

Имено, Деканот ги извести дека, доколку во иднина би сакале да продолжат со своите редовни активности, т.е. проекции плус дискусии во просториите на филозофскиот факултет, ќе мораат тоа да го сторат преку СПУКМ, а во спротивно факултетот нема да биде во можност да излезе во пресрет на нивните барања. Потем, усно е споделено и дека на факултетот постои ценовник според кој сите организации (и студентски) кои сакаат да го користат просторот, треба чесно да си платат; па од грижа, за неформалната иницијатива Отворен куфер да не мора да плаќа она што е веќе преплатено, нека тропне на вратата на СПУКМ, и сѐ ќе биде бесплатно.


Звучи ок, не?
Но, да ги ѕирнеме овие извадоци од законот за високо образование:

Член 156
„Студентите учествуваат во управувањето со високообразовните установи преку претставниците кои ги избираат во студенскиот парламент на универзитетот, односно на самостојната високообразовна установа, студентскиот интеруниверзитски парламент, во органите на високообразовните установи, преку формите на самоорганизирање или на друг начин според условите утврдени со закон и статутот на високообразовната установа.“

Член 150„Студентот има право да:
- ги користи библиотеката и базите на податоци, просторот, опремата (учебните помагала), софтверот и друга научна и стручна инфраструктура на универзитетот и неговите единици, односно на самостојната високообразовна установа“

Токму затоа, овие студенти, се забезекнаа пред помислата дека некој од факултетската управа смее да си дозволи да ги ПРИСИЛИ да се обратат во СПУКМ за остварување на нивни активности на кои како студенти имаат потполно право, во простории на чие користење како студенти имаат – видовте, потполно право. Еве, да го изоставиме фактот дека мнозинството од конкретно оваа група студенти, како и многу други, не го сметаат СПУКМ за релевантно и валидно студентско тело по ниту еден можен основ, туку сосема напротив – ништо не би ги обрадувало повеќе од укинувањето на таа гадна партиска институција која цица пари а џабе дише, камоли да се труди околу нечии студентски права и стандарди.

*

Просто е – никој не може ним, или на било кои други студенти, да се осмели да им понуди еден, по нивен ќејф, канал за комуницирање со управата на својот матичен факултет кој, на крајот на денот, живее од нивните пари и живци, праќајќи им јасна порака дека нема да толерира било какви видови на слободни студентски здружувања, и нарушувајќи го нивното право на користење на просториите во слободните термини. Оваа постапка на управата покажува само едно: ним не им се допаѓа кога студентите прават нешто по своја иницијатива, макар тоа било „обична“ проекција на филм (а не дај боже протест – една друга легитимна форма на изразување), и таквите иницијативи кои се надвор од студентски тела кои можат да ги контролираат – ќе бидат гушени.

Овој грст студенти ќе одбијат да бидат натерани да го валидираат СПУКМ како канал за остварување свои идеи и активности; ќе одбијат да бидат третирани како група немоќни идиоти со кои бирократијата може да си игра како сака.
И оваа приказна нема да заврши тука – а понатаму можеби ќе им треба и вашата поддршка.
Со почит,
М. Грубор
Студентска културна иницијатива Отворен куфер


Студенти, НЕ плаќајте за ИКСА!



ИКСА - информатички, културни и спортски активности. И некаде помеѓу нив, вметнати до 20% за СПУКМ (принудна членарина!). Од овие активности, кои се теоретски наведени и за нив плаќаме 750 денари (!),  во практика - нема ништо или има некој минимум, кој е далеку под потребното ниво. Воедно, тоа е и прва причина зошто не треба да плаќаме за ИКСА.

Втората причина е што уште пред неколку години, после директна акција на Слободен индекс во салата „Борис Трајковски“ во 2010 година, а потоа и со претставка до Уставен Суд (која беше незначителна институционална мерка, споредено со директната акција и вниманието што го привлече) се потврди дека членарината за СПУКМ е на доброволна основа, за што сведочи и законот за здруженија и фондации, односно во точка пет, член 19 од законот:
5. Членување во здружение
Член 19
(1) Членувањето во здружението е доброволно.
Зошто би требало да важи овој дел од законот за СПУКМ? Затоа што, СПУКМ во својот статут од 2009-та година (кој лично од Кирил Спироски, тековниот претседател на СПУКМ е потврден како валиден), се дефинирани како здружение, односнo, според член 1 од нивниот статут:
Член 1:
Студентскиот Парламент на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ - Скопје е здружение на граѓани, формирано со слободно здружување независно од нивната национална, верска, полова припадност и заради остварување и вршење на активности со цел застапување на заеднички интереси пред Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“, Студентскиот интеруниверзитетски парламент и органите на Република Македонија, јавноста и јавното мислење.
Студентите се здружуваат во Студетскиот Парламент на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ - Скопје заради остварување на поширок општествен интерес.
Според член 1 од правилникот на УКИМ, на сметката на СПУКМ легнуваат до 20% од ИКСА односно:

Член 1:
Приходите остварени од уплатите на стутдентите за информатички, културни, спортски и други активности на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, ќе се трошат наменски и тоа за:
- Студентскиот Парламент на Универзитетот до 20% од вкупно уплатените средства.

Од друга страна, ИКСА е на задолжителна основа, што значи се крши 19-тиот  член од законот за здруженија и фондации. Или со други зборови, СПУКМ нè рекетира! Математиката е проста. Ако плаќаме, 750 денари за ИКСА и од нив ДО 20% одат на сметка за СПУКМ, тоа значи дека од 0 (за 0% од ИКСА) до 7.500.000 (7 милиони и 500 илјади денари, за 20% од ИКСА, добиени како (20/100) помножено со бројот на студенти на УКИМ односно 50000) се украдени од нас, секоја академска учебна година, што е криминал! И тоа се случува постојано, без никој да одговара! Тоа е рекет од СПУКМ!
Што да направиме?
Да не плаќаме ИКСА! Зошто би нè принудиле да платиме нешто за кое што не сме законски обврзани да го плаќаме? Плус, немаме никакви информатички, културни или пак спортски активности и е апсурдно да плаќаме за тоа!

Ако студентите не се изборат за своите права, никој тоа нема да го направи за нив!
Еден свет, една борба!